Smak teatru interaktywnego, organicznego i totalnego oraz mistycznego poczuli widzowie-uczestnicy projektu muzyczno-performatywnego „Oniria” Pawła Passiniego. I było to doświadczenie jedyne w swoim rodzaju, premierowe dla SchulzFestu.
Artysta otrzymał do dyspozycji sławną Willę Jarosza, zintegrował swe wizję z jej przestrzeniami i nie było wiadomo,
czy to on z niej korzysta jak ze sceny, czy on jest stał się dla willi medium, aby mogła opowiedzieć swe tajemnice.
    

Spotkanie odbyło się na balkonie okazałej willi Leona Gartenberga, jednego z najbogatszych ludzi Drohobycza przełomu XIX/XX wieku, którego familia miała pozycję „królów nafty”, o bardzo rozbudowanych interesach. Od tej willi rozpoczynała się dawna ulica Pańska, zwana niegdyś drohobycką ulicą willi – co można potwierdzić i dzisiaj. 
Opowieść o budowie tej willi rozpoczyna powieść Iwana Franki „Borysław się śmieje”.

Własną, oryginalną aurę wykreował koncert Oli Bilińskiej i Izy Lamik. Koncert – i zarazem opowieść, narracja, historia,
przywołanie postaci bliskich Brunonowi Schulzowi, odbudowanie świata przeżyć sprzed lat.
  „Malarz i Księżyc” to jak mówią artystki: baśnie z muzyką na żywo, czyli BAJDY.

"Твоя Леся: Дорога на Буркут” to refleksyjna, muzyczna opowieść zespołu Trzy krok w noc o poezji Lesi Ukrainki, 
o zmaganiach się z traumami i przeciwnościami losu oraz o nadziei uzdrowienia, miłości, znalezienia swego miejsca.

Spektakl „Antena”, przygotowany przez Macieja Gorczyńskiego według tomu poezji Serhija Żadana pod tym samym tytułem, zaproponował SchulzFestowi opowieść o meandrach losu ludzkiego przy pomocy języka współczesnego teatru tańca, wpisanego w polifoniczność muzyczno-wizualną.

Do Drohobycza na SchulzFest powrócili, mimo kłopotów podróży,
artyści teatru z Madrytu.

Cambaleo Teatro przedstawił spektakl
„Dźwięk liczb urojonych”, 
który łączył scenę i słowo, teatr i poezję w sposób najbardziej oszczędny, 
a tym samym – najbardziej wyrazisty i przejmujący, powszechnie czytelny. 
Egzystencjalna opowieść stała się ważnym głosem przeciwko
wojnie i agresji.

    
Włodko Kaufman, twórca legendarnej lwowskiej Dzygi, pierwszy raz wziął udział w Międzynarodowym Festiwalu Brunona Schulza 20 lat temu. Przygotował performance na odsłonięcie tablicy memorialnej w miejscu śmierci Brunona Schulza.
Działo to się dokładnie 19 listopada 2006 roku… Po 20 latach wrócił do motywu tamtego działania artystycznego.

   
ANNA KUŚMIERCZYK, BARTŁOMIEJ MICHAŁOWSKI, PIOTR TYMOCHOWICZ I SERHIJ ŻADAN WSPÓŁSTWORZYLI UROKLIWY I TAJEMNICZY DIALOG WYSTAW SCHULZFESTU 2026 ROKU. Ekspozycję w Galerii Sztuki Współczesnej Szkoły Plastycznej w Drohobyczu przygotował kurator Grzegorz Józefczuk, a technicznie zrealizował Lewko Mykytycz. Goście lipcowego Festiwalu wyjechali, ale wystawę można oglądać do połowy sierpnia. Czytaj: noty o artystach i komentarz kuratora.

Trzeba zapytać pisarzy i artystów z całego świata, co ich porusza w opowiadaniach Brunona Schulza, twórców uwikłanych w bardzo różne systemy społeczno-polityczne, mieszkają na różnych kontynentach, oddają się różnym dyscyplinom kultury.

Warto czytać opowiadania Brunona Schulza dzisiaj przed lub po
każdym dzienniku telewizyjnym, niezależnie gdzie mieszkamy.

 Przez siedem lipcowych dni, od 12 do 18 lipca, Drohobycz po raz kolejny stał się miejscem spotkania poetów i pisarzy, naukowców i artystów, muzyków i performerów, reżyserów i aktorów, miłośników autora Sanatorium pod Klepsydrą i ludzi dobrej woli –
z Ukrainy i Polski, Hiszpanii i Włoch, USA i Gruzji.

Wszyscy spotkali się na drohobyckich ścieżkach wyobraźni, wykreowanych przez Schulza: dostrzegalnych i ukrytych, topograficznych i wyobrażonych. Każdy, kto zawitał na SchulzFest,
z pewnością znalazł swoją własną ścieżkę oraz dołączył do wspólnych wędrówek
w przestrzeniach kultury, sztuki, literatury i wyobraźni. 

PL / UA