Ewa Zarzycka została laureatka Nagrody im. Katarzyny Kobro w 2024 roku. To najbardziej prestiżowa, niezależna nagroda przyznawana polskim artystkom i artystom.
Ewa Zarzycka przyjeżdżała na SchulzFest do Drohobycza, prezentując performance lub prowadząc warsztaty edukacyjne w roku 2006, 2014, 2018, a w 2022 w ramach edycji w Lublinie.

Nota Muzeum Sztuki w Łodzi:

https://msl.org.pl/nagroda-im-katarzyny-kobro-2024-ewa-zarzycka

Laureatką nagrody im. Katarzyny Kobro w 2024 roku została Ewa Zarzycka.
Ukończyła studia we wrocławskiej PWSSP w 1978, mieszka w Lublinie i czasem w Kazimierzu Dolnym. Jej performance to swoiste opowieści o sztuce. Składają się z rozważań związanych z powstawaniem sztuki, zawierają dociekania o postawach ludzi sztuki, o ich wątpliwościach i decyzjach. To rodzaj myślowej wędrówki po obszarze miedzy sztuką a potocznym życiem, przenikniętej fascynacją procesem refleksji nad sztuką. 

Ewa Zarzycka posługuje się w swoich opowieściach wykresami, planami przestrzennymi, modelami o ujmującej prostocie. Przywołuje ponadto zarówno rzeczywiste fakty, jak i elementy fikcji, uwypuklające podskórną wymowę tych faktów. Jest to rodzaj komentarza do twórczości własnej i innych artystów, prowadzonego pośród licznie zgromadzonych przedmiotów i ręcznie pisanych tekstów, stanowiących w sumie lekko ironiczną inscenizację warsztatu pracy artysty. Ze wszystkich tych elementów, jak z kart w trakcie składania pasjansów, buduje układy pojęć i refleksji przenikniętych dążeniem do prawdy i autentyczności”. 

Uczestniczka dziesiątków wystaw zbiorowych i indywidualnych m.in. Ewa Zarzycka: nie jestem Zofią Rydet w Teatrze  Studio w Warszawie: „Ewa Zarzycka tworzy zdjęcia, filmy, performance, jest również autorką notatek na pograniczu literatury i rysunku. Zaczynała od fotografii, w latach 80. stworzyła kilka prac filmowych, obecnie coraz częściej sięga po kamerę wideo i dyktafon. Pierwsze wystąpienia performance miała na początku lat 8o., jej pierwsza wystawa indywidualna odbyła się w 1991 roku w Galerii Grodzkiej BWA w Lublinie. Jej sztuka jest zapisem codziennego życia i nieustającą międzyludzką komunikacją. /…/

W sztuce Ewy Zarzyckiej materiałem jest jej własne życie i pamięć, a przeszłość, odczytywana wciąż na nowo, nigdy nie stoi w miejscu.